'Zonder hem was ik hier niet'
DEN HAAG - Ruud Groenevelt zakte tijdens de CPC-loop in Den Haag ineen met hartproblemen. Een andere deelnemer, Delftenaar Martin Leonard, redde zijn leven. Twee maanden later ontmoetten ze elkaar. „De volgende CPC lopen we samen.’’
Ruud Groenevelt (links) bedankt Martin Leonard, die hem tijdens de CPC reanimeerde. FOTO ROBERT VAN STUYVENBERG
Hoe bedank je iemand die je leven heeft gered? Voor Ruud Groenevelt is die vraag niet moeilijk te beantwoorden. „Langsgaan en je waardering uitspreken. Zonder hem had ik hier niet meer gezeten. Zo simpel is dat.’’
De hardloper werd tijdens de CPC-loop op 15 maart onwel. Hij overleefde dankzij snel ingrijpen van een andere loper, Martin Leonard. Exact twee maanden later zoekt het ‘slachtoffer’ zijn redder voor het eerst op. Met zijn vrouw Gerdi en dochter Sylvia is Groenevelt te gast bij Leonard op diens werk, bij Defensie Leergangen in Den Haag. Hij heeft bloemen en wijn meegebracht. De ontmoeting is serieus. Oké, er wordt wel gelachen. Dat kan, vanwege het happy end.
Maar het ‘weerzien’ wakkert ook emoties aan. Af en toe schiet Groenevelt vol. „Mentaal is het best zwaar wat er gebeurd is. Het had ook anders kunnen uitpakken.’’
De 62-jarige Haarlemmer ziet er goed uit. Hij is met pensioen en heeft de afgelopen weken veel zon gepakt. Fysiek is hij vrijwel hersteld van het drama tijdens de halve marathon. Hij heeft nu vijf ‘stens’ bij zijn hart, maar voelt zich prima. „Maandag ga ik naar de cardioloog, dan mag ik een stukje proberen te fietsen. Ik zie er al naar uit.’’
Groenevelt lag na de CPC een week in Ziekenhuis Leyenburg in Den Haag. Hij kan zich nog veel van de loop herinneren. Het gedrang bij de start bijvoorbeeld, maar ook de voortgang tot het 14 kilometerpunt. Toen zakte hij in elkaar. „Ik mis drie kwartier in mijn geheugen. Een zwart gat. Ik kwam bij in het ziekenhuis, toen lag ik aan slangetjes. Ik begreep er eerst niks van.’’
Zijn vrouw stond dé dag met haar (twee) dochters te wachten bij de finish. Normaal doet Groenevelt circa twee uur over 21 kilometer, maar hij kwam maar niet. „Je voelt gewoon dat het mis is.’’ Toen hoorde ze de omroeper: of de familie Groenevelt naar de medische post wilde komen. „Dan gaat er dus van álles door je heen.’’ Toen ze in Leyenburg kwamen, was de patiënt weer bij kennis. „Hij vroeg alweer waar zijn speciale sportzonnebril was.’’
De hartproblemen hadden de familie compleet verrast. Want Groenevelt was al tientallen jaren een fanatiek sporter. Twee jaar terug nog liep hij een hele marathon, in Rotterdam. „Ik wilde over twee weken de Mont Ventoux op fietsen, maar dat gaat niet door.’’
Hij hoopt het hardlopen wel weer op te pikken. „Nee, ik ben niet bang dat het weer gebeurt. In het begin nog wel. De eerste keer alleen naar de supermarkt, dat was eng. Maar nu doe ik weer veel zelf. Bovendien heb ik medicijnen. Zoals cholesterolverlagende pillen. Ik heb een cholesterol van vier, dus eigenlijk is het helemaal niet nodig. Maar het is preventief.’’
Hoe kon het plotseling zo misgaan? Aderen bleken dichtgeslibd, een erfelijke aandoening. „Kijk, we leven gezonder dan Sonja Bakker. Dit kan dus iedereen overkomen, ook al heb je een topconditie.’’
Groenevelt zelf redde ook een keer iemand, uit een brandende auto. „Die kon elk moment ontploffen. Maar zoiets hoor je te doen voor andere mensen, vind ik. Ik had geluk dat het bij de CPC gebeurde en niet tijdens een eenzame fietstocht door de duinen.’’
Martin Leonard knikt. Als reserve-adjudant bij de Koninklijke Marechaussee heeft hij vaker reddingen verricht. Door zijn pak kijken omstanders bij noodgevallen vaak meteen zijn kant op. Tijdens de CPC liep hij toevallig in de buurt van Groenevelt. „Het heeft zo moeten zijn. Ik heb geen moment geaarzeld. Op zo’n moment kán ik niet doorlopen. Het gaat ook verder niet om mij, maar om hém.’’ Hij wijst naar het ‘slachtoffer’ en vervolgt: „Ik heb het ook niet alleen gedaan. Samen met een ook toevallig aanwezige politieagent, een ambtenaar van de Nationale Reserve én een verpleegkundige.’’ Ruud heeft gewoon veel geluk gehad, zegt Leonard , die ook betrokken is bij de organisatie van hardloopwedstrijden zoals de Golden Ten Loop in zijn woonplaats Delft. „Dit voorval geeft maar eens hoe belangrijk het is dat er vrijwilligers zijn die kunnen reanimeren. Al biedt ook dat geen garanties.’’
Eerst wist Groenevelt niet wie hem gered had. „Totdat ik een artikel uit AD Haagsche Courant onder ogen kreeg. Toen heb direct gebeld.’’ Aan de telefoon had hij vooral vragen. „Maar ik vind het ook goed om je nu in het echt te zien. Je hebt toch mijn leven gered.’’ Leonard: „Laten we afspreken dat we elkaar bij de volgende CPC weer zien. Dan lopen we samen.’’ Groenevelt lacht. „Als het kan, doen we dat zeker.’’
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ik maak hieruit op dat er geen AED is gebruikt, maar ik vond dit wel een goed nieuws item. Er is zo wie zo goed gehandeld.
